Positieve gasten

/ Positieve gasten

’s Werelds allereerste ‘Museum of Happiness’

’s Werelds allereerste ‘Museum of Happiness’

In de rubriek Positieve Gasten vertellen inspirerende positiviteit-verspreiders over verbinding, geluk en hun streven naar een mooiere wereld.

In oktober van dit jaar opende in Londen ’s werelds allereerste Museum of Happiness: een plek waar mensen van alle leeftijden en achtergronden meer kunnen leren over de essentie van geluk en gezondheid. Het brein (en hart!) achter deze bijzondere plek is Shamash Alidina. We vragen hem het digitale hemd van het lijf in een geanimeerd Skype-gesprek.



Mooie naam: the Museum of Happiness.
‘Dankjewel! Ik zat in een café in Londen en zag een grote vrachtwagen voorbijkomen van een heel bekend merk. Erop, in koeienletters: ‘Share Happiness.’ En ik dacht: als het meest succesvolle suikerdrankje geluk gebruikt om mensen te bereiken, waarom zetten wij het dan niet in om mensen naar een plek te krijgen die hen daadwerkelijk gelukkiger kan maken?’

 Wat is eigenlijk jouw definitie van ‘geluk’?

‘Goede vraag. Ik heb een tijdje geprobeerd om een specifieke definitie voor geluk te vinden. Maar toen bedacht ik: iedereen weet hoe het vóelt om gelukkig te zijn. Toch? In ieder geval weet iedereen hoe het voelt om níet gelukkig te zijn. Ik ben dus gestopt met het zoeken naar een allesomvattende definitie. Ik denk dat het belangrijk is om uit te zoeken wat onszelf gelukkig maakt. Voor mij staat een gelukkig gevoel gelijk aan een gevoel van gemeenschap. Van in contact staan met anderen. Als ik me niet verbonden voel met anderen, ben ik niet gelukkig.’

Tot het moment dat je aan de slag ging als meditatieleraar studeerde je Scheikundige Technologie. Hoe voelde het destijds om een compleet andere weg in te slaan?
‘Eigenlijk voelde het meteen als een heel goede beslissing. Die studie deed ik met veel pijn en tegenzin. Het gaf me totaal geen voldoening. Op een gegeven moment volgde ik een traineeship en ik zat daar met zoveel tegenzin dat ik lunchpauzes van twee of drie uur nam! Dat was achteraf gezien een duidelijk signaal dat het niet helemaal de goede kant op ging. Gelukkig kwam ik in diezelfde periode een vacature tegen. Meditatieleraar op een school. Meteen wist ik: dit wil ik doen. En omdat ik het zo graag wilde, lukte het ook om het door te zetten.’

Foto: Museum of Happiness


En je omgeving? Hoe reageerde die op je carrièreswitch?
‘Nou, mijn ouders maakten zich wel een klein beetje zorgen. Maar ze accepteerden het. En ze zijn altijd trots op me geweest. Wat mijn vrienden betreft: de meeste van hen hebben eenzelfde mindset als ik. Ze begrepen, en begrijpen, me heel goed. Sowieso heb ik het gevoel dat de hedendaagse Britse cultuur positiever staat tegenover het nemen van risico’s. Ondernemerschap wordt als iets heel moois gezien. Vroeger was dat wel anders, naar mijn idee. Toen waren mensen wat voorzichtiger ingesteld.’

‘Ik denk dat de mensen met wie je tijd doorbrengt een grote impact hebben op je keuzes in het leven. Als je tijd doorbrengt met ondernemende, positieve, goedlachse mensen, dan beïnvloedt dat ongetwijfeld ook jouw levensinstelling.’

Als je naar de positieve mensen in je omgeving kijkt, zie je dan iets wat hen verbindt? Een bepaalde eigenschap of instelling die ze met elkaar gemeen hebben?
‘Mindfulness. Dat is het eerste wat me te binnen schiet. In mijn directe omgeving neem ik waar dat mindfulness mensen helpt om positiever te denken. Ik denk ook echt dat we een dagelijks moment van rust en bezinning nodig hebben om onze hersenen te ‘herprogrammeren’. Het helpt ons om ons brein te slim af te zijn.’

‘Ons reptielenbrein heeft de tendens om te focussen op het negatieve. Onze negatief-ingestelde voorouders waren immers degenen die overleefden. Waar hun positieve groepsgenoten vrolijk een ommetje maakten in de jungle, keken de negatievelingen wel uit. Die waren bang. Meer gefocust op gevaar. Zodoende waren zij degenen die overleefden.’

‘In onze huidige samenleving is negatief denken niet zo essentieel meer om te kunnen overleven. Het kan daarom geen kwaad om een manier te zoeken om deze gedachten te slim af te zijn. Mindfulness helpt daarbij, omdat het je bewust maakt van de mechanismen in je hoofd.’

Foto: Museum of Happiness

De start van je huidige carrière is inmiddels ruim tien jaar geleden. Wat is het belangrijkste inzicht dat je in die tijd hebt opgedaan?
‘Ik heb geleerd om véél pauzes te nemen. Het is grappig: bij het woord ‘verslaving’ denken we al snel aan drugs of alcohol. En we weten dat dit ongezond is. Gaat het echter over werkverslaving, dan lijken we dit onbewust als iets heel positiefs te beschouwen. Reageer jij ook weleens goedkeurend als iemand roept dat hij of zij het zo druk heeft?’

‘En dat terwijl het zo belangrijk is om tijd voor jezelf te nemen. Iets te doen dat totaal niets met werk te maken heeft. Denk maar niet dat je werk daaronder lijdt, sterker nog: ik durf te wedden dat het er beter van wordt! Nu het MoH geopend is, ga ik veel tijd voor mezelf plannen. Wie weet kom ik straks terug met een creatief idee voor een nieuwe samenwerking. Zou dat idee er ook zijn geweest als ik elk vrij moment met mijn neus in m’n inbox had gezeten? Ik neem, naast de weekenden, meestal een dag per week vrij. En met vrij bedoel ik ook echt vrij. Ik laat mijn telefoon en laptop achter en maak een wandeling met een vriend.’

‘Ik vind dit een fijne analogie: beeld je in dat je een glas water vasthoudt. Een minuutje lukt je gemakkelijk. Een uur is al lastiger, en na een dag zou je waarschijnlijk naar het ziekenhuis moeten. Maar zet je het glas even op tafel, en neem je een pauze, dan pak je het zo weer op. Volgens mij werkt het ook zo met verantwoordelijkheden: laat dat glas elke dag een paar keer staan. En elke week wat langer. Neem pauzes en je zult zien dat dingen een stuk langer leuk blijven.’


Heb je een tripje Londen op de planning? Ga dan vooral even langs bij the Museum of Happiness in Camden Town. Shamash post ook geregeld over de Oosterse filosofie en aanverwante onderwerpen op zijn blog.